نزدیک به یک سوم زندگی انسان در خواب می گذرد. در سی سال اخیر پزشکان با عواقب ناخوشایند اختلالات خواب (SDB) به ویژه اختلالات تنفسی در خواب آشنا شده اند. اختلال تنفسی در خواب به ویژه نوع بارزتر آن یعنی وقفه تنفسی در خواب (SAS) یک بیماری تازه یا نویافته نیست ولی در گذشته یک مشکل بزرگ سلامتی تلقی نمی شد و تنها در دو سه دهه اخیر به کانون توجه پزشکان تبدیل شده، محققین روز به روز به اطلاعات جدیدی در مورد تهدیدهای سلامتی ناشی از این اختلال دست می یابند.

سابقه و هدف: سندرم آپنه انسدادی هنگام خواب یکی از انواع اختلال های خواب شایع است. شکایت بی خوابی نیز یکی از شایع ترین اختلال های خواب در جمعیت است. در طی دهه های گذشته به ارتباط بین ابتلا به سندرم آپنه انسدادی حین خواب و بی خوابی توجه کمی از سوی محققان شده است. این مطالعه شیوع بی خوابی در بیماران مبتلا به آپنه انسدادی و عوامل مرتبط با آن را ارزیابی کرده است.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت بر روی 151 بیمار که جهت بررسی آپنه انسدادی خواب تحت پلی سومنوگرافی شبانه قرار گرفتند، انجام شد. از بیماران شرح حال کاملی در مورد خواب آنها گرفته شد. بی خوابی و خواب آلودگی بیش از حد هنگام روز به ترتیب توسط پرسش نامه استاندارد شاخص شدت بی خوابی (Insomnia severity index) و پرسش نامه ارزیابی خواب آلودگی طی روز ایپورث (Epworth Sleepiness Scale) بررسی گردید. بیماران با نتایج پرسش نامه بی خوابی بیشتر از 8 به عنوان افراد دچار بی خوابی درنظر گرفته شدند. یافته های پلی سومنوگرافی بیماران در دو گروه با و بدون بی خوابی مقایسه گردید.یافته ها: بی خوابی شکایت شایعی در بیماران مبتلا به آپنه خواب بود و در بین 126 بیمار با تشخیص آپنه خواب، 81.7% از یکی از 4 نوع بی خوابی رنج می بردند. 43 نفر (34.1%) از بیماران مشکل در شروع خواب، 55 نفر (37.2%) از بیماران بیدار شدن مکرر در طی شب و 45 نفر (37.2%) از بیماران زود بیدار شدن صبحگاهی داشتند. فقط 37 نفر (29.3%) از بیماران از خوابشان رضایت داشتند. ارتباط آماری معنی دار بین شکایت بیماران از بی خوابی و میانگین اشباع اکسیژن خون شبانه مشاهده نشد (P>0.05).بحث و نتیجه گیری: بی خوابی شکایتی شایع در بیماران با تشخیص آپنه خواب است. ارتباطی بین شکایت بیماران از بی خوابی و شدت آپنه و اشباع اکسیژن خون شبانه مشاهده نشد. با توجه به نتایج ما هیپوکسی شبانه نمی تواند علتی برای شیوع بالای بی خوابی در بیماران دچار آپنه حین خواب باشد.

سندروم آپرت نوع نادری از انواع کرانیوسینوستوزیس است که با اتصال سوچورهای کرانیال در دوره پره مچوریتی مشخص میشود و منجر به مشکلات فیزیکی و هوشی مبتلایان در سنین پایین میگردد. این بیماران ممکن است دچار علایم آپنه انسدادی خواب به علت غیرطبیعی بودن شکل کرانیوفاسیال شوند. در این مقاله یک نوع سندروم آپرت با علایم قطع تنفس، سیانوز، خروپف، بیقراری و تعریق در خواب، بیداریهای مکرر از خواب و بیحوصلگی روزانه معرفی میشودکه با شک به آپنه انسدادی خواب، پلیسومنوگرافی در مورد بیمار انجام شد. نتایج تست به صورت /h 27/3Arousal index، /h 51/6 RDI: و 46 درصد Lowest oxygen saturation: بود. بیمار تحت CPAP با فشار o2cmH8 در زمان خواب قرار گرفت که در تستهای بعدی کاهش واضح درRespiratory disturbance index (RDI) دیده شد و شواهد بیماری به شکل رضایت بخشی بهبودی یافت. حدود 40 درصد از بیماران سندروم آپرت، علایم آپنه انسدادی خواب را عمدتا به دلیل هیپوپلازی میانه صورت دارند اما این سندروم میتواند با تغییرات لارینگوفارنکس یا لارنکس و تراکئو برونکومالاسی و سایر ابنرمالیتهها و عفونتهای مکرر، تاخیر رشد و تکامل و شناخت و از همه مهمتر کورپولمونل و مرگ ناگهانی در خواب همراه شود. در نتیجه انجام پلی سومنوگرافی حتما باید مد نظر باشد و بیمار تحت نظر گرفته شود.

زمینه: سندرم آپنه انسدادی هنگام خواب یک بیماری شایع در جامعه است. چندین مطالعه مطرح کرده اند که سردرد به خصوص سردرد صبحگاهی در بیماران دچار آپنه انسدادی شایع تر از افراد سالم است.هدف: مطالعه با هدف تعیین ارتباط بین سردرد صبحگاهی با سندرم آپنه خواب انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی در سال های 1385 و 1386 بر روی 150 بیمار که جهت بررسی آپنه انسدادی خواب در درمانگاه نور تهران تحت آزمون خواب شبانه قرار گرفته بودند، انجام شد. از بیماران در مورد سابقه سردرد صبحگاهی پرسیده شد. بی خوابی و خواب آلودگی بیش از حد هنگام روز توسط پرسش نامه های استاندارد ((شاخص بی خوابی شبانه)) و ((شاخص خواب آلودگی اپورث)) بررسی شدند. نتایج آزمون خواب شبانه بیماران در دو گروه دچار سردرد صبحگاهی و بدون سردرد صبحگاهی مقایسه شدند. داده ها با آزمون های آماری تی و مجذور کای تحلیل شدند.یافته ها: بیماران دچار سردرد صبحگاهی و بدون سردرد صبحگاهی از نظر شاخص های اختلال تنفسی، میانگین اشباع اکسیژن خون شریانی شبانه و کفایت خواب تفاوتی با هم نداشتند. سردرد در زنان بیش تر از مردان اتفاق می افتاد. زمان کلی خواب در بیماران دچار سردرد کم تر از بیماران بدون سردرد (P<0.05) و بی خوابی شکایت شایعی در این بیماران بود. ارتباط آماری معنی داری بین خواب آلودگی بیش از حد روزانه و سردرد مشاهده نشد.نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، کاهش اشباع اکسی‍ژن خون شبانه نمی تواند علتی برای شیوع بالای سردرد در بیماران دچار آپنه خواب باشد.

سابقه و هدف: آپنه انسدادی خواب، شایع ترین اختلال تنفسی حین خواب است که ریسک ابتلا به بیماری های قلبی عروقی و مرگ و میر ناشی از آن ها را افزایش می دهد. با وجود نقش آپنه انسدادی خواب در بروز و پی آمدهای بیماری های قلبی عروقی، بیش تر این بیماران شناسایی و درمان نشده باقی می مانند. هدف از این مطالعه، بررسی میزان ریسک ابتلا به آپنه انسدادی خواب در بیماران قلبی عروقی می باشد. مواد و روش ها: این پژوهش مقطعی بر روی 400 بیمار مبتلا به 4 گروه بیماری قلبی عروقی (فشار خون بالا، نارسایی قلبی، بیماری عروق کرونری و بیماری دریچه ای) بستری در بخش های CCU بیمارستان فاطمه زهرا ساری در سال 96-1395 می باشد. اطلاعات توسط پرسشنامه های معتبر STOP-BANG و پرسشنامه خواب آلودگی روزانه Epworth و پرونده بیماران استخراج گردید و داده ها توسط نرم افزار SPSS نسخه 20 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: 54 درصد بیماران مرد (216 نفر) بودند. میانگین سنی بیماران 53/11± 99/62 سال بود. 5/62 درصد بیماران از نظر تست STOP-BANG در محدوده خطر بالا قرار داشتند و این مورد در بیماری کرونری (67 درصد) و نارسایی قلبی (66 درصد) بیش تر بود. اختلاف آماری معناداری بین گروه های بیماری قلبی عروقی از نظر OSA وجود نداشت (65/0=p). 5/86 درصد مردان ریسک بالایی برای ابتلا به OSA داشتند و این نسبت در زنان 23/34 درصد بود. افراد با ریسک بالای آپنه انسدادی خواب، بیش ترین میزان خواب آلودگی روزانه را داشتند (002/0=p). استنتاج: ریسک آپنه انسدادی خواب در بیماران قلبی بالا است. بررسی آپنه انسدادی خواب در این بیماران ضروری به نظر می رسد.